Jauh mengenang hati,
Yang sering di lukai,
Alpa mengenang dosa,
Yang selalu di lakui.
Tak kuat menempuh hari,
Tak mampu meneman diri,
Terus jatuh ke bumi,
Menangis tanpa henti,
Membiar hati merana,
Tapi masih lupa di mana,
Di mana apa?
Di mana tempat bersujud.
Mengenang jiwa kosong,
Mengenang sering di sakiti,
Di cuit sikit untuk di kenang,
Tapi masih leka dengan duniawi.
Sampai bila ego melangit,
Mendongak tanpa menunduk,
Berjalan tanpa langit,
Berlari tanpa kaki,
Terbiar lemah tak terdaya,
Tersorok di hujung pusat bumi.
Tiada ulasan:
Catat Ulasan